Я – Жанчына

Некалі слова «жанчына» выклікала вобразы занядбанасці, чагосьці непрыгожага, амаль што абразлівага. Яно здавалася мне цяжкім і шэрым.

Мой шлях пошуку сябе, вывучэння сваёй прыроды прывёў мяне да новага погляду. Раптам «жанчына» напоўнілася святлом — яно стала ўвасабленнем самай сутнасці жаночага пачатку:

• Жаноцкасць — сіла, якая не ламае горы, а абыходзіць іх.
• Пяшчота — не слабасць, а смеласць быць уразлівай.
• Прыняцце — глыбокае, як акіян, здольнасць утрымліваць жыццё ва ўсіх яго праявах.
• Прыгажосць — не карцінка, а ўнутранае святло, у любым узросце.
• Гнуткасць — мудрасць вярбы, якая гнецца пад бурай, але не ламаецца.

Здольнасць ствараць і нараджаць новае — ці то жыццё, ідэю, утульнасць ці цэлы свет гармоніі вакол сябе.

«Жанчына» цяпер гучыць як прызнанне нечага магутнага, як сапраўднае працягванне прыроды. Свядома ці не, яна стварае вакол сябе прастору, атмасферу, настрой — пракладае шляхі, як нябачныя ніці свайго ўнутранага святла.